ناخدا ناخوش است .الواری را بچسب.کشتی دارد به صخره نزدیک میشود...

فتوای حسین برای همه ی بشریت این بود:آری در نتوانستن هم بایستن هست.

دکتر علی شریعتی

بالاخره بعد از ۱۰ ماه پسوردمو پیدا کردم.همینجوری اتفاقی.روزا دارن میگذرن بی هیچ امیدی به آینده...دوباره دارم سر کلاسا م فریاد میزنمو حلق پاره میکنم .دوباره جوجوی عزیز امتحان داره.دوباره شاگرد خصوصی ...دوباره ترجمه های دانشجویی...و دوباره تکرار و تکرار و تکرار بی هیچ امیدی به آینده.

 

خدارو شکر تو این مملکت هر چی قابل پیش بینی نباشه نتیجه انتخابات و نتیجه بازی ا ستقلال و پرسپولیس قابل پیش بینیه.ببینید چه پیشرفتهای عظیمی داریم و یه عده آدم غرض و مرض دار دارن همش سیاه نمایی میکنن.همتون برید بمیرید سیاه نماهای سبز

لال  شوم کور شوم کر  شوم

 لیک محال ست که من

  خر شوم...

ز یک گردش چرخ نیلوفری

نه نادر به جا ماند و نه نادری.

نادری :تخت پادشاهی نادر بوده که به تقلید از تخت پادشاهان هندوستان برای خود ساخته بود.

صبر کردن دردناکه . فراموش کردن دردناکتره ولی از همه دردناک تر اینه که ندونی باید صبر کنی یا فراموش کنی.

آینه ات دانی چرا غماز نیست

زان که زنگار از رخش ممتاز نیست...

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت 

صعب روزی بوالعجب حالی پریشان عالمی....

 

صعب روزی ...

بوالعجب حالی...

پریشان عالمی...

دعام کنین لطفا.

تو روزای آخر اسفند یا به عبارتی نیمه دوم اسفند من  متفکر میشم .فیلسوف میشم.کم خواب میشم.شکننده میشم.بسکه فکر میکنم.آخرایه این ماه آخر سال بیشتر یادم به روزا و ماهها و سالایی که سرشونو بریدم و انداختمشون دور میاد.روزای طلایی و نقره ای  و هر رنگ قشنگ دیگه.گذر تند زمان رو تو این موقع سال بیشتر حس میکنم.بیشتر میفهمم که داره خیلی آسون روزگار م سپری میشه.داغ میشم وقتی برمیگردمو نیگا میکنم که اگه اینکارو اونکارو کرده بودم.اگه اینکارو اونکارو نکرده بودم کی بودم و چی میشدم و حالا کجا وایسادم.برای بعضی چیزا واقعا زمان گذشته و هرگز برنمیگرده.کاشکی تو اسفندای هر سال آلزایمر میومد سراغمو .تو فروردین سال بعد خوب میشدم.مسخره س نه؟؟؟

تو این شرکت پولدار دولتی قراره مدیرای محترم رو برای تعطیلات عید به هزینه ی شرکت که تولیداتش ارثیه پدری و موروثی مدیران و مدیران ارشد بالا دستیه ببرن مسافرت خارج از ایران مثلا تایلند.درصورتی که هنز اضافه کاریه ماههای قبلیه بعضی کارگرایه زحمتکشو عیالوارو ندادن و متاسفانه خبری هم از دادنش نیست.تو این مملکت چه خبره؟دیروز پای درد دل یکی دوتا از اونا نشسته بودم که چطوری با سیلی صورتشونو سرخ میکنن تا بچه هاشون و فامیل چیزی از درداشون نفهمن.برگشتنی از شرکت تو ماشین تمام مدت یه سنگی رو دلم سنگینی میکرد.ولی میدونم که حق بالاخره به یه جایی میرسه.اینو ایمان دارم.چون به خدا ی حق مومنم.برای همه ی زحمت کشای تحت تبعیض دعا کنید.

کلمات بال و پر دارند.همین که قفسشان یعنی دهان باز میشود از آن بیرون میپرند و از دسترس ما خارج میشوند و در کوچکترین شکافها راه می یابند و بعضی اوقات در ضخیم ترین دیوارها نفوذ می کنند.

نوبل

اخترانی که به شب در نظر ما آیند

 

پیش خورشید محال است که پیدا آیند...

خوشبختی را در چنان هاله ای از رمز و راز فرو نبریم که خود درمانده از شناختنش شویم.خوشبختی را تابع لوازم و شرایط دشوار و اصول و قوانین پیچیده ی ادراک ناپذیر ندانیم تا چیزی ممکن الوصول به ناممکن ابدی تبدیل شود.

خوشبختی را چنان تعریف نکنیم که گویی سیمرغی باید تا آن را از قله ی بیاورد.

 

 

نادر ابراهیمی

دبی یه شیخ نشین فاسد و تازه به دوران رسیده تو حاشیه خلیج همیشه فارس ماست.تازه به دوران رسیده ها و وحوش ساکن اونجا با پول ایرانیهای متاسفانه خود باخته آدم شدند و ثروتی بهم زدند و حالا دارن فخرشو به خودمون میفروشن.رفتار وحشیانه اونا با مسافرای ایرانی خیلی هم تعجب آور نیس.اونا میراثی که از نیاکان عربشون به ارث بردن همین رفتاره و هیچ .حالا که ورشکست شدن و دیگه وحشی تر و غیر متجدد تر رفتار کردنشون کاملا طبیعیه.به قول جلال آل احمد خطاب به عربهای پایین پای ما:تو فقط لوله بان نفتی و دیگر هیچ.لوله بان نفت که برای بواسیر عمل کردنها و پروستات عمل کردنها بین لوس آنجلس و پاریس سعی میکنی....متاسفم برای هموطنایی که اونجا رو آباد کردن.لایق همه ی عربای تازه به دوران رسیده ی غیر متمدن فقط گفته ی بزرگمون فردوسی عزیزه:

ز شیر شتر خورده و سوسمار

عرب را به جایی رسیده ست کار

که تاج کیانی کند آرزو

تفوبر تو ای چرخ گردون تفو

رییسعلی دلواری

قائم مقام فراهانی(امیرکبیر)

دکتر محمد مصدق

محمد جهان آرا

اینا درگذشتگان در یاد ماندگانند.

هر کدومشون تو یه برهه از تاریخ ایرانی بودنشون رو ثابت کردن.براش از عرض و مال و جان گذشتن.نذاشتن ایران کنام پلنگان و شیران بشه ما چی کردیم؟؟؟

حکایت:عابدی را پادشاهی طلب کرد.اندیشید که دارویی بخورم تا ضعیف شوم تا به آثار عبادت بر ظاهر من اعتقادی که دارند در حق من زیادت کنند.آورده اند که دارویی قاتل بود بخورد و بمرد..و

آن که چون پسته دیدمش همه مغز

پوست بر پوست بود همچو پیاز

پارسایان روی در مخلوق

پشت بر قبله میکنند وقت نماز

سعدی

جمعه گذشته بعد از انجام کلی از کارای عقب افتاده خونه داری موقع خوردن ناهارمون شد.تلویزیون داشت برنامه های کارتونی پخش میکرد.بعد از رای گیری کارتون سند باد پخش شد.من و شو شو و آقا جوجو هرسه تا گرم تماشا شدیم .یه حس نوستالژیک قوی در من و شوشو شکل گرفت.سند باد ما رو برد به دنیای قشنگ و دور بچگی مون که تمام هم و غممون رسوندن خودمون به پای تلویزیون و از دس ندادن این کارتونا بود.آقا جوجو محو تماشای دیوی شده بود که میخواس علی بابا رو سنگ کنه.کلی از دیدن  این کارتون مشعوف شد.به این فکر میکردم که چقدر جالب یه پیام اخلاقی خوب به بچه منتقل میشد.مجموعه سندباد کودک و علی بابای نوجوان و خام و عجول و علاالدین پیر و دانا و با تجربه یه احساس اعتماد خوبی به کودک میده.اونو وحشت زده نمیکنه مث کارتونای حالا.سند باد با اینکه میدونس علی بابا اشتباه میکنه ولی دوستش رو تنها نذاشت.جوجو اینو خوب متوجه شده بود.دوبله بی نظیر و آهنگ دلنشین برنامه به دل هرکسی میشینه.سه تایی باهم فان خوبی داشتیم و دیدم که گاهی وقتا البته فقط گاهی وقتا تلویزیون میتونه خونواده رو جمعا به خودش جذب کنه.ببینیم این هفته کدوم کارتون قدیمی ما رو میبره به کودکییی.

فرصت نمیشود از فرزانه ای بپرسم

آنهمه ستاره که شب هست روز چرا نیست؟

روز چرا این فضای لایتناهی خالیست؟

فرصت نمیشود که بپرسم

خورشید با آنهمه تلالو و تابش

رازش چیست که اینهمه تنهاست؟

با اینهمه سیاهی شب آیا

بهتر نیست

خورشید هم شبانه بیاید

حالا که جا برای همه هست

برای یک خورشید که غبار حسادت حاسدان و کینه و طعن کینه ورزان مجال نور افشانی به او نمیدهد...

تو این شرکت بزرگ دولتی که کار میکنم نمیدونید وقتی تو حیاط و محوطه ش قدم میزنم چه احساسی از عرق به ایران به من دست میده.کاشکی اونایی که هوای این مرز و بومو تنفس میکنن و آب این دیار  رو مینوشن و روی خاک ایران قدم میزنن و دلشون برای جایی دیگه تو این دنیا میتپه بذارن برن.

یه دوستی که تازه از آمریکا برگشته بسیار بسیار در وصف ینگه ی دنیا سخن گفت .گفت و گفت و گفت .ازش پرسیدم تو که میتونی یعنی استطاعتشو داری که اونجا زندگی کنی چرا اقامت نمیگری؟اگه اینقد خوشت اومده خوب همونجا زندگی کن.یه جواب جالب داد.گفت:باشه همه ی این خوبیا و زیباییا رو داره ولی مال من نیست.مال ما نیست.دیدم راست میگه و فکر کردم شاید دلیل غم غربت گهگاهی اون ایرانیای جلای وطن کرده هم همین باشه :احساس عدم تعلق.

درود بر ایرانم ...درود بر خوزستان...

همه ی جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم.

در پشت همه ی موفقیت های فعلی من قدرتی ست که از درون من سرچشمه میگیرد.نیرویی ست که در همه ما هست.من گمان دارم که در درون ما بخش کوچکی از خداوند هست که باید کشف شود.

اوری جو مک کلندون

راستی شما میدونید که چرا برنامه های تلویزیونی ایران اینروزا اینقدر دارن حرص ملت ایران رو در میارن .یه مدل جدید این حرص درآوری اخیر استفاده لج آور از کلمات و عبارات عربی ست.یکی نیست به این عالمان دهر برنامه ساز و برنامه ریز و نویسندگان متعهد بگه مگر کلمات اصیل فارسی چه هیزم تری به شما فروخته اند یا این چه لج مسخره ایه که شما با این زبان فاخر دارید؟آخه کلمه نرگس چه عیبی داره که این هنرپیشه رو وادار کردید با این سماجت خاص و فاحش . لج آور هی ثانیه ای دو بار موکدا و عمدا بگه نرجججججس.چقدر این ۴ حرف فارسی همون گ چ پ ژ آشنا رو میگم مظلومند و هی تو سری میخورن اونم نه از جماعت عرب از فارسی زبانان ایرانی.آخه پرسپولیس مگه چه عیبی داره که باید عوض بشه به پیروزی.والا به خدا نه این کلمات مایه ننگ و عارن و نه کار و مشکلات عدیده ملت با این تعصبات خشک و تو خالی به سامان میرسه.کجا باید فریاد زد که دستتتتت برررر دارید.تو رو خدا روی شعور و غیرت این مردم حساب باز کنین.تا کی آخه.شاید این ...برم یه لیوان آب بخورم.تا بعد.

ای چشم تو چشم و چشم سر چشم همه

بی چشم تو نیست خواب در چشم همه

شوشو رفت تا به یه نفر کمک کنه و یه نفرو همراهی کنه.کمک از بهشت اومده.خدایا خودت مواظبش باش.پناه منو جوجوهام بعد از خود عزیزت اونه.براش نگرانم.جوجوی فسقلی خیلی دنبالش گریه کرد.اشک میریخت و اشک منم درآورد.

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ ست؟